Phantom Blade Zero نه‌تنها یکی از بهترین بازی‌های اکشن سال ۲۰۲۶ است، بلکه استانداردهای ژانر هک‌اند‌اسلش و اکشن نقش‌آفرینی را جابه‌جا می‌کند. این ساخته جدید استودیو S-Game به کارگردانی سول‌فریم لیانگ (Soulframe Liang) در تاریخ ۲۹ اکتبر ۲۰۲۶ (۷ آبان ۱۴۰۵) برای پلی‌استیشن ۵ و کامپیوترهای شخصی منتشر شد. برخلاف تصور اولیه، این بازی اصلاً یک اثر سولزلایک کند و طاقت‌فرسا نیست، بلکه ما با یک تجربه کونگ‌فو پانک روبه‌رو هستیم که به‌جای تنبیه کردن بازیکن، روی سرعت دیوانه‌وار، کمبوهای سینمایی و احترام به وقت گیمر تمرکز دارد.
بیشتر بخوانید: بهترین بازی سال ۲۰۲۶ | لیست کامل نامزدهای Golden Joysticks
برای رسیدن به پایان حقیقی (True Ending) حدود ۴۵ ساعت گیم‌پلی زمان لازم است. در تمام این دقایق، ترکیب هنرهای رزمی شرقی با طراحی مراحل نیمه‌جهان‌باز، تجربه‌ای یکدست و پرجزئیات ساخته است. این عدد طولانی به نظر می‌رسد، اما ساختار مرحله‌بندی بازی طوری چیده شده که هر بخش داستانی خودش را دارد و خستگی جایی پیدا نمی‌کند.
خیلی از ما گیمرها وقتی اولین تریلرهای این عنوان را دیدیم، شک داشتیم. راستش را بخواهید، دموهای نمایشی همیشه کمی گمراه‌کننده‌اند، سازنده‌ها دقیقاً همان بخشی را جدا می‌کنند که بی‌نقص کار می‌کند. اما حالا که تحریم نقدها برداشته شده و منتقدانی مثل سم وودز در وب‌سایت TheGamer بعد از چند بار تست نسخه‌های پیش‌نمایش، نسخه نهایی را زیر و رو کرده‌اند، تصویر روشنی از کیفیت نهایی اثر در دست است.
داستان انتقام، توطئه و ۶۶ روز فرصت برای زندگی
شما در این دنیای تاریک و بارانی، کنترل شخصیتی به نام سول (Soul) را بر عهده می‌گیرید، یک قاتل حرفه‌ای و عضو سابق سازمانی کمتر شناخته‌شده به نام محفل (The Order) که پاپوش بزرگی برایش دوخته‌اند. ماجرا از جایی گره می‌خورد که شما را به جرم قتل استاد سابقتان و رهبر گروه متهم می‌کنند، در حالی که قلب شما آسیب دیده و تنها ۶۶ روز برای زنده ماندن و پیدا کردن مقصر اصلی فرصت دارید.
در پس‌زمینه این انتقام شخصی، یک قبیله شرور در حال اجرای پروژه‌ای شوم به نام تعالی (Transcension) است، فرآیندی که انسان‌های عادی را در معنای واقعی کلمه به عروسک‌های خیمه‌شب‌بازی بی‌چهره و بی‌روح تبدیل می‌کند. همین دو لایه روایت پرونده شخصی و تهدید کلان مکانیزم پیشران داستان را می‌سازد و هر دو به تدریج در هم تنیده می‌شوند.
نویسندگان S-Game در روایت، راه‌رفتن روی لبه تیغ را انتخاب کرده‌اند. آن‌ها یک داستان اصیل کونگ‌فویی و ووشیا (Wuxia) را با عناصر سورئال، ماوراءالطبیعه و رگه‌هایی از سایبرپانک و استیم‌پانک قاطی کرده‌اند. روی کاغذ، ترکیب این سه ژانر می‌توانست به یک آش شله‌قلمکار عجیب تبدیل شود، اما روایت بازی آن‌قدر دقیق سرهم‌بندی شده که هیچ اتفاقی مصنوعی به نظر نمی‌رسد. نیم ساعت پایانی و گره‌گشایی نهایی، از آن لحظاتی است که تمام تصمیم‌ها و لحظات کوچک داستان را به شکلی حماسی به هم گره می‌زند.
دنیای فانتوم بلید زیرو با وجود آستانه نابودی، به شکلی عجیب زنده است. آیتم‌هایی به نام گل‌های خاطره (Memory Flowers) در محیط وجود دارند که هم خط سلامتی شما را بیشتر می‌کنند و هم سرگذشت آدم‌های زنده و مرده این سرزمین را روایت می‌کنند. ما گیمرها معمولاً عادت داریم از روی نامه‌ها و متن‌های فرعی سریع رد شویم، اما قصه‌های فرعی اینجا واقعاً خواندنی‌اند، از پیرمردی به اسم گن که تنها آرزویش دیدن دوباره همسرش برای آخرین بار است، تا شخصیت نقاب‌داری که تلاش می‌کند نفرین عروسکی‌شدن را معکوس کند. این قصه‌ها به دنیای بی‌رحم بازی روح و انسانیت تزریق کرده‌اند.
خداحافظی با کلیشه‌های سولزلایک – اینجا قلمرو Devil May Cry است!
یک سوءتفاهم بزرگ را همین‌جا برطرف کنیم: Phantom Blade Zero به هیچ وجه یک بازی سولزلایک نیست!
اگر از سیستم‌های تنبیهی خسته شده‌اید، خبر خوب این است که اینجا با مردن، پول و امتیازهایتان از دست نمی‌رود و دشمنان معمولی هم با هر بار استراحت دوباره زنده نمی‌شوند. دفاع کردن (Parry) و جاخالی دادن در لحظه مناسب اهمیت بالایی دارد، اما ریتم مبارزات بسیار سریع‌تر و مبتنی بر زنجیره کمبوهاست، حسی که خیلی بیشتر به شاهکارهایی مثل Devil May Cry شباهت دارد تا دارک سولز.
حضور استاد بزرگ هنرهای رزمی و ستاره فیلم‌های ایپ من، دانی ین (Donnie Yen)، به همراه تیم موشن‌کپچر حرفه‌ای، کیفیت انیمیشن‌ها را به سطح دیگری برده است. بازی ۳۰ سلاح اصلی دارد که در سه دسته کلی یکدست (متعادل)، دودست (سنگین و قدرتی) و سلاح‌های جفت (فوق‌العاده سریع) قرار می‌گیرند. نکته قابل توجه این است که تک‌تک این ۳۰ سلاح، انیمیشن‌های حرکتی و فنون تمام‌کننده (Finisher) منحصربه‌فرد خودشان را دارند، در نتیجه تکه و پاره کردن دشمنان با نیزه‌های بلند یا قطع کردن سر هیولاهای بی‌چهره با شمشیرهای دوتایی، حتی بعد از چهل ساعت هم تکراری نمی‌شود.
در کنار سلاح‌های اصلی، ابزارهای فرعی به نام لبه‌های فانتوم (Phantom Edges) وجود دارند که معمولاً با شکست باس‌ها به دست می‌آیند. تنوع این سلاح‌ها بالاست: از داس‌های زنجیردار و نیزه‌های رعدآسا گرفته تا توپ‌های جنگی غول‌پیکر، شعله‌افکن‌هایی با سر شیر و حتی ارابه‌های جنگی!
هم سلاح‌های اصلی و هم این ابزارها تا سطح ۳۰ قابل ارتقا هستند. بهترین تصمیم سازندگان در بخش ارتقا، احترام به زمان بازیکن است، اگر منابع و گرد و غبار باقی‌مانده (Remnant Dust) خود را خرج ارتقای یک شمشیر کردید و از سبک بازی با آن خوشتان نیامد، بدون هیچ جریمه‌ای می‌توانید ارتقا را ریست کنید و تمام منابع را پس بگیرید تا روی سلاح دیگری سرمایه‌گذاری کنید.
همان‌طور که در گزارش رسانه Wccftech و نقد TheGamer اشاره شده، طراحی باس‌فایت‌ها در سطح عناوینی مثل Elden Ring ظاهر شده است. باس‌ها اغلب چندفازه‌اند و از شوگان‌های سرعتی گرفته تا رقصندگان شیر آتش‌افروز را شامل می‌شوند. چیزی که هیجان این نبردها را دوچندان می‌کند، موسیقی متن اثر به آهنگسازی سایشنگ بو (Caisheng Bo) است، او در رزومه خود بازی‌های موفق دیگری چون Tides of Annihilation را هم دارد.
بیشتر بخوانید: Tides of Annihilation – از معرفی تا تاریخ انتشار دمو در تابستان ۲۰۲۶
تصور کنید سازهای سنتی چینی با جیغ‌های سبک متال (Deathcore)، موسیقی ترپ و حتی EDM ترکیب شوند! خروجی کار به قدری آدرنالین خونتان را بالا می‌برد که وسط مبارزه با باس‌ها ناخودآگاه سرتان را با ریتم موزیک تکان می‌دهید.
طراحی مراحل هوشمندانه از جنگل‌های سرخ تا قایق‌سواری به سبک زلدا
اگر یک جا باشد که فانتوم بلید زیرو به میراث بازی‌های فرام‌سافتور (FromSoftware) ادای احترام کند، معماری پیچیده و تودرتویی محیط‌های آن است. بازی ساختار نیمه‌جهان‌باز و خطی دارد، اما پر از کوچه‌های مخفی، راه‌های فرعی و باس‌های کمتر شناخته‌شده است، از جنگل‌های سرخ و روستاهای متروکه تا کوهستان‌های مه‌آلود. حجم بخش‌های فرعی و گشایش‌های مخفی آن‌قدر زیاد است که گاهی حس می‌کنید ممکن است چیز مهمی را جا بگذارید، اما بازی اینجا هم هوای شما را دارد.
سلاح‌های فرعی (Phantom Edges) در گشت‌وگذار محیطی هم کاربرد دارند: با داس زنجیردار می‌توانید مثل قلاب از دره‌ها بپرید، با تبر غول‌پیکر دیوارهای سنگی را بشکنید و با شعله‌افکن، علف‌های هرز مسدودکننده راه را بسوزانید. اگر اوایل بازی به گذرگاهی برسید که هنوز ابزار باز کردنش را ندارید، بازی به‌جای اینکه مجبورتان کند جای آن را روی کاغذ یادداشت کنید، خودش یک علامت ظریف روی نقشه می‌گذارد تا بعداً برگردید. حتی در یکی از بخش‌های بازی که به یک دریاچه بزرگ می‌رسید، گیم‌پلی تغییر فاز می‌دهد و مثل Zelda: The Wind Waker باید سوار قایق شوید و بین جزایر مختلف سفر کنید، سفری که تنوعی فوق‌العاده به ریتم بازی می‌بخشد.
آیا Phantom Blade Zero ارزش تجربه دارد؟
هیچ بازی ویدیویی بدون نقص نیست. فانتوم بلید زیرو هم مستثنی نیست، این بازی روی کنسول پلی‌استیشن ۵ پایه، حالت گرافیکی (Graphical Mode) گاهی با افت فریم دست‌وپنجه نرم می‌کند و برای داشتن یک تجربه روان در این مبارزات سرعتی، باید سراغ حالت Performance Mode بروید. با این حال، کاری که استودیو S-Game با موتور آنریل انجین ۵ انجام داده، درست مثل درخشش بازی Clair Obscur: Expedition ۳۳ نشان می‌دهد که چطور می‌توان یک ژانر محبوب را گرفت و با مهارت، امضای شخصی خود را پای آن زد. فانتوم بلید زیرو فقط یک بازی خوب نیست، یک مدعی تمام‌عیار برای کسب عنوان بهترین بازی سال (GOTY) است که نامش برای سال‌ها در تاریخ بازی‌های اکشن باقی خواهد ماند.
